| تبليغات | X |
|
دغدغه های ذهن من!
|
سلام!
میخوام باهات حرف بزنم!مثل وقتی که یه بچه ی کوچولو بودم!!!!!!
اصلا" کی گفته من بزرگ شدم! من هنوز همونم
پاک.....صاف و صادق
یکی نیست بگه می خوای خودت رو گول بزنی یا.......اون که می دونه تو به بهونه ی بزرگ شدن چه کارها کردی!!!اون که می دونه چقدر عجله داشتی تا بهت بگن بزرگ شدی.اون خوب می دونه!به خاطر همین هم هست که نمی دونی چطور بهش بگی پشیمونی!
خدا جون!!!من عجله داشتم...می دونم
حالا می فهمم چرا هر جا برای زیارت می رفتم یا برای هر کار دیگه بهم می گفتن تودعا کن دلت پاکه!!!
دل پاک!!!!کجا دنبالش بگردم!؟اما می دونم تو معجزه میکنی!حتی با بردن نامت!
پس کمکم کن!نمی دونم چرا آدم ها وقتی بزرگ میشن توی درخت زندگی بعضی ها میگندن!!
اما بعضی ها میرسن...خوش آب و رنگ میشن بعد میرن
خدا جونم! اگه دیگه نمی تونم به پاکی یه بچه بشم..........حداقل نذار بگندم بعد از شاخه ی درخت بیفتم..........
تو زندگیم لحظه به لحظه معجزه کردی....پس این بار هم........مثل هر بار!
می خواستم چیزی بگم که تکراری نباشه!!!
خب همه امروز میگن(عیدتون مبارک) من هم میگم.............
اما..........این روزها و این اسامی...............فکر کنیم برای گفتن چه چیزی هستند
قصه ی امتحان........قصه ی صبر
تا حالا هزار بار شنیدیم..............اما گوش ندادیم! نفهمیدیم!
فقط اون روز نبود ...............هر روز ابراهیم(ع) امتحان بود و هر روزش عیدی نو
اما مشکل همه ی ما چیز دیگری ست!!!!!امروز با حرف عده ای به فکر فرو میریم و فردا.................
اصلا" من برای گفتن چیز دیگه ای اومدم و شروع کردم به نوشتن!
می خواستم از زبان یک شاعر نوجوان................که البته حتما" الان یه میانسال حساب میشه
حدودا" 33 ساله که توی همون فراخوان قبلی که در موردش براتون گفتم در سال 1369 شرکت کرده بوده.........................حرفم طولانی شد ..............میدونم!!!!! از عید بگم:
در تب و تاب بهاران که جهان در عید است
رستم عقل به سهراب جنون چون بید است..............
(علی فرخنده کلات 15 ساله از سیستان بلوچستان)
اگر به هر اتفاقی هر چند کوچک عاشقانه نگاه کنیم(از بعد عرفانی)هیچ وقت ذهنمون گورستان حرفهای
شنیده شده اما خالی از استدلال نمیشه
احساس می کنم حرفهام زیادی شبیه شعار شد..................شرمنده
اما از دل بر میاد
امیدوارم به دل بشینه.................اگر ننشست تقصیر از منه که درست بیان نکردم!!!!!
نه امروز نه فردا و نه هیچ وقت دیگه نباید برای فکر کردن منتظر بهانه باشیم
قبلا" هم گفتم
بی بهانه اشک ریختن...........در فکر فرو رفتن
رسم دلهای آسمانی است........
این شعری رو که خواهید خواند در سال 1369 در یک فراخوان
از طرف مرکز آفرینشهای ادبی کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان
تحت عنوان یک مسابقه ی ادبی ترتیب داده شده بود
عده ی زیادی از کودکان و نوجوانان در اون شرکت کردند
موضوع (خانه ی دوست کجاست؟)
فضای نوشته ها و اشعار زیباست...........ان شاءالله هر چند وقت یکبار اینجا بازگو خواهم کرد.......
یکی از اشعار زیبا:
راستی دوست کجاست؟
توی جنگل؟سر کوه؟
یا که در دشت وسیع ده دور؟
مادری می پرسد........پدری میگوید.........دختری خسته جگر مینالد.........
خانه ی دوست کجاست؟
کودکی خنده به لب با سر انگشت اشارت گوید:
دوست آنجا........ آنجاست.
نزد آن سکه ی تابندهی ماه
یا نه.........بالا تر از آن
پیش ناهید فلک............یا زهره
هر که را می پرسی
خانه ی دوست کجاست؟
می گوید:..........
کوچه ای بالا تر .......پایین تر
یا که آن سوی کره.............شاید این خانه ی تاریک فقیر
نیست اندر خور او
آن طرفتر شاید
مسکنی بگزیده....................
(هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد)
بر خلاف دگران..............توی آن کوچه ی نور
پیرمردی است که او می داند
خانه ی دوست کجاست.
پیرمردی می گوید دوست اینجاست.......اینجا!
دوست در خانه ی توست
خانه ی دوست دل پاک شماست!
( فروغ نفیسی 17 ساله از اندیمشک )
دوباره جمعه شد!
دوباره دل من گرفت.......
دوباره خونه برام شد قفس...............خونه ای که همیشه بهشته.......اما جمعه ها!!!!!
این حس خیلی عجیبه!!!!چون اغلب آدم هایی رو که می بینم جمعه ها تو خونه بند نمیشن
هر کس یه جایی میره..........یکی با دوستهاش.........
همشون میگن عصر جمعه ها یه طور خاصیه !نمی تونیم تو خونه بمونیم..........
و حالا من فهمیدم دلیل این همه بی قراری های نا خوداگاه رو
ما هممون منتظر یه اتفاقیم...............و وقتی غروب می شه و پیداش نمیشه دلمون میگیره...........
بالا خره ما آدمها اصلمون یکیه...............تو جزییات فرق داریم
توجه:شعاری در کار نیست..........خب دل آدم میگیره!تعارف که نداریم..........
