این سردرد لعنتی تازگی ها زود به زودتر غافلگیرم می کند!قبلا" هفته ای یک بار بود...حالا هر روز یک جورهایی مهمان این میگرن کوچولو هستیم!خب بگذار تا دلش می خواهد بیاید و برود و جولان بدهد!این درست که اعصاب رفت و آمدها را ندارم و درست که می نشینم کتاب ها را ورق می زنم و تو تاریکی دستهایم را مشت میکنم و چشمانم را فشار می دهم و...این فرجه ی لعنتی را هم که انگار...
اینها همه درست!
درست که این رفت و آمدها زیر نور تهوع آور خورشید و صدای موتور و ماشین و بوق و داد و فریاد و...همه ی اینها,همه ی چیزهای داشته و نداشته را به طرز شگفت آوری تشدید می کند!اما یک جورهای خوشم که دارم راهم را پیدا می کنم انگار!از بین تمام این دردها و ساییده شدن روحیه و وجدان و اعصاب و...از بین تمام اینها یک جاده ای دارد پیدا می شود که هم بعضی جاهایش آسفالت اش کنده و داغان است و هم بعضی جاهایش را می توانی با پای برهنه قدم بزنی و...ببین!دارم سعی می کنم بپیچم توی این جاده!دنبال یک فرعی می گردم!تمام سعی ام را میکنم که به قضیه خوش بینانه نگاه کنم...

يك جرقه!۲۴/۳/۸۷